Hij is zo’n beetje de enige oude man in het dorpje B. en hij snapt er helemaal niets van. Goed, hij is import, al was dat ook al een eeuwigheid geleden, maar dat kan er natuurlijk mee te maken hebben. Oude mannen heeft hij in B. nooit gezien, maar er eerlijk gezegd ook niet op gelet. Oude vrouwen zag hij wel; genoeg. Daar is nooit een tekort aan.
Dat hij er nu aan denkt komt zo. Zijn vrouw en hij zijn kortgeleden naar een aanleunwoning verhuisd. Dat gaat nog gewoon in B, al is het wel duur als je centen hebt en dat hebben Ries en Els. Zijn vrouw valt hier niet op maar hij wordt continu met verwondering aangekeken. Nou was hij dat zat, en hij heeft er eens wat van willen zeggen, maar hij wist niet wat. Wat moest hij zeggen? Hij was totaal niet op de hoogte.
Dus, heeft hij eerst eens een poosje zitten praktiseren. Begrafenissen heeft hij hier genoeg meegemaakt. Dat krijg je op zijn leeftijd, maar nooit van mannen. Verdwijnen ze zomaar?
Toen kwam hij een oude tennisvriend tegen. Als hij niet met het gebrek aan oude mannen bezig had geweest zou het hem niet eens opgevallen zijn. Karel leek geen dag ouder dan toen.
Nou snapte Ries dat ook. Sinds zijn vijfenzestigste was hij nooit bewust met mensen van vroeger bezig geweest. Dat was klaar en hij had zijn vrouw en zijn dochters. Niemand anders nodig.
Gingen collega’s weleens met pensioen vraagt hij zichzelf opeens af? Hij was leraar geschiedenis geweest op een scholengemeenschap. Teo was in een keer dood geweest maar die werd dan ook door leerlingen van de trap geduwd en oud was hij toen niet, zo’n dertig jaar. Een eeuwigheid geleden. Philip was gaan reizen. Hij was rond de vijfenvijftig. Ton, geen idee hoe Ton ooit verdween maar hij kon zich Ton ook moeilijk voor de geest brengen. Jac was ergens anders leraar geworden en Pieter moet toch ongeveer met hem samen met pensioen gegaan zijn. Pieter die nooit veranderde.
Hij besluit Pieter op te bellen.
Een fris hoentje aan de lijn. Nog steeds. Net wezen tennissen. Als Ries op het gebrek aan oude mannen komt hangt Pieter plotseling op.
Hier is iets aan de hand en hij besluit op onderzoek uit te gaan. Zijn leeftijd werkt tegen. Op het gemeentehuis lang wachten. Hij houdt het niet wakker. De huisarts kan hem ook niet helpen en in het ziekenhuis even verderop volgt hij vruchteloos zo veel verschillende lijnen dat hij er ‘s nachts dromen van krijgt.
Dan belt hij een journalist van de plaatselijke krant. Dat blijkt hun oude tuinman te zijn die een nieuw leven als journalist begonnen is. Hoe kan dat nou, denkt Ries. Die moet minstens honderdtien zijn.
De journalist vraagt hem om zaterdagmiddag bij de semi-professionele voetbalclub van de stad af te spreken. Ries was er nooit. Hij houdt niet van voetbal. Buiten is het koud maar de gezellig warme kantine bevalt hem.
De oud-tuinman en nu journalist komt na de wedstrijd binnen, schudt vrolijk wat handen en neemt plaats tegenover Ries. Die verfrommelt zijn pet omdat hij het toch een beetje spannend vindt. Hij verwacht een verklaring en die krijgt hij ook.
Iedereen weet het, zegt de journalist. Jij niet. Jij bent hier nooit. Iedereen was, nee ik moet zeggen, is hier minstens op zaterdag. Ries moet beamen dat hij hier nooit geweest is en dat hij niet van voetbal houdt.
De journalist staart hem aan en begint zijn verhaal.
“Het was zaterdag een koude novemberochtend in negentien zoveel. B speelde tegen G en letterlijk alle mannen van B waren hier verzameld. Waar was jij?”
“Zaterdag. Ik zat ongetwijfeld de weekendbladen te lezen.”
“Juist. Je hebt pech gehad. Koolmonoxide kerel. Het was na de wedstrijd. De uitploeg was weg. De oudjes, de vrouwen en meisjes waren naar huis, suffen, koken en spelen. Wij dronken nog een biertje, de jochies een Cola en het werd heel ontspannen. Je begrijpt het wel. De kachel stond te loeien, alles was potdicht en weg waren we.”
“Wat een onzinverhaal.” Ries zet z’n pet op en hij loopt moe en kersenrood aangelopen weg. In de koude buitenlucht herstelt hij van zijn aandoening, maar dan valt hem op dat hij binnen volstrekt geen leven ziet. Hij tuurt naar binnen en deinst terug.
Hij loopt naar huis. Geen mannen. Nooit zaterdagavond.
Zondagochtend in de kerk ziet hij de journalist zitten en hij loopt naar hem toe. “En nu het einde van het verhaal”; zegt Ries. De journalist kijkt hem triomfantelijk aan. “We hebben het samen opgelost. We zijn immers winnaars!”
Drie jaar later sterft Ries. Rond zijn graf, naast de vrouwen, de herlevenden.
Hier en daar gaat in B nog weleens een oude man dood. Dan weet je; hij wist nergens van.
